Maak kennis met Evelien
- 50 jaar (vrouw)
- Zorgde 10 jaar voor haar moeder met parkinson, die 5 jaar geleden overleed
- Houdt van Britse detectives en stille ochtenden met een kop koffie
- Het was intens, maar ik ben dankbaar dat we die tijd samen hadden
Evelien was 24 toen haar moeder parkinson kreeg. Ze groeiden naar elkaar toe, vooral toen haar moeder bij haar kwam wonen. Vijf jaar na haar overlijden denkt Evelien met warmte terug aan die tijd. “Natuurlijk was het zwaar,” zegt ze, “maar we leerden elkaar op een andere manier kennen.”
Evelien50 jaar
Het was intens, maar ik ben dankbaar dat we die tijd samen hadden.
Evelien was 24 toen haar moeder parkinson kreeg. Tien jaar lang zorgde ze voor haar, vooral toen haar moeder bij haar kwam wonen, en in die tijd groeiden ze naar elkaar toe. Haar moeder overleed vijf jaar geleden. Toch denk Evelien met warmte terug aan die periode. "Natuurlijk was het zwaar, maar we leerden elkaar op een andere manier kennen."
Dichtbij elkaar
Evelien en haar moeder deelden niet alleen een huis, maar ook het dagelijks leven. “Ze sliep beneden in de woonkamer, en ik sliep op een gegeven moment ook daar. Niet omdat het moest, maar omdat ik haar graag geruststelde als ze onrustig was.”
Die nabijheid bracht hen dichter bij elkaar. “We keken samen tv, maakten grapjes en haalden herinneringen op. Dat zijn de momenten die me het meest zijn bijgebleven.”
Ook al was de zorg soms intensief, Evelien vond manieren om die momenten licht en waardevol te houden. “Soms dronken we samen thee, gewoon even stil zijn met z’n tweeën. Dat gaf ons allebei rust.”
Wil je meer weten over hoe je omgaat met veranderingen in je relatie? Lees dan meer over zorgen voor een ouder.
Leren loslaten én ontvangen
In de laatste jaren kwam er ondersteuning van de thuiszorg en ging haar moeder een paar dagen per week naar de dagopvang. “Dat voelde in het begin als toegeven, maar bleek juist heel waardevol. Mijn moeder vond het prettig om andere mensen te zien, en ik kreeg weer wat lucht.”
Wat Evelien vooral leerde, is dat je niet álles zelf hoeft te doen. “Je denkt: ik red het wel. Maar je hoeft het niet alleen te dragen. Door hulp toe te laten, kon ik ook gewoon dochter blijven. Dat was misschien wel het belangrijkste.”
Terugkijken met dankbaarheid
Nu het vijf jaar geleden is dat haar moeder overleed, voelt Evelien nog steeds het gemis. Maar boven alles overheerst dankbaarheid. “We hebben in die jaren een andere band opgebouwd. Er was zoveel nabijheid. We zaten vaak gewoon samen op de bank, ze hoefde niks te zeggen. We voelden elkaar aan.”
Voor Evelien betekende zorgen ook groeien. Ze leerde haar grenzen kennen en leerde ze ook bewaken. “Ik was niet alleen mantelzorger, ik bleef ook dochter. Dat was soms zoeken, maar uiteindelijk vond ik daar mijn evenwicht in.”
Ze is trots op wat ze heeft kunnen betekenen. “Ik heb niet alles perfect gedaan, maar ik was er. En ik denk dat dat het belangrijkste is: dat je er bent, met aandacht, liefde en geduld. Niet altijd, maar wel vaak genoeg.”
Evelien hoopt dat anderen in een soortgelijke situatie niet vergeten ook voor zichzelf te zorgen. Al is het maar in kleine stapjes. Deze 13 tips om voor jezelf te zorgen kunnen daarbij helpen.
Een goed moment om elkaar te blijven begrijpen is nu
Evelien ontdekte hoe belangrijk het is om eerlijk te praten over wat iemand nodig heeft. De gesprekshulp helpt je om samen helder te krijgen wat voor jouw naaste belangrijk is. Zo kun je gericht in gesprek met de arts en samen betere keuzes maken over de zorg.
Maak ook kennis met...
Elise 74 jaar
Een middagje voor mezelf lijkt misschien klein, maar het helpt me enorm.
Lidy 75 jaar
Een verpleegkundige liet me zien hoe ik een blijzeil kon gebruiken, dat maakte alles lichter.
Farid 72 jaar
Ik stel vragen, luister veel en blijf zoeken naar wat ons verder helpt.
